Displaced Persons

Drewniana tabliczka przy wejściu do obozu, 1951 r.

W końcu 1951 roku zarządzanie obozem przejęły niemieckie urzędy. Od 1956 roku umieszczano w nim niemieckich „wypędzonych”, którzy w ten sposób zamieszkali obok osób „przemieszczonych”.

Źródło: Archiwum Miejskie Wolfratshausen

Widok na Plac Roosevelta, 1956 r.

W 1945 roku zmieniono nazwy ulic obozowych. Plac Adolfa Hitlera został przemianowany na Plac Roosevelta. Po 1956 roku doszło do ponownej zmiany nazwy. Teraz nazwano go „Placem Seminaryjnym”.

Źródło: Archiwum Miejskie Wolfratshausen

Jadalnia w stołówce, bez daty.

Zaopatrywanie mieszkańców obozów dla „DP” w żywność było stałym powodem do skarg ze strony ludności niemieckiej. Krytykowano rzekomo przesadną pomoc, która płynęła do obozów dla osób przemieszczonych.

Źródło: Dom Historii Bawarskiej, Augsburg

Drużyny piłkarskie obozów dla przemieszczonych w miejscowościach Landsberg i Föhrenwald, 1949 r.

Imprezy sportowe były ważną częścią dnia powszedniego w obozach dla przemieszczonych. Od 1947 roku żydowskie obozy dla „DP” miały nawet własną ligę piłkarską.

Źródło: United States Holocaust Memorial Museum, Washington

Pracownicy załogi UNRRY, 1947 r.

Za każdy obóz dla „DP” odpowiadała osobna załoga UNRRY. Jej głównym zadaniem była pomoc przy organizacji powrotu do domu lub w emigracji. W 1947 załogi UNRRY zostały zastąpione przez Międzynarodową Organizację Uchodźców (IRO).

Źródło: United States Holocaust Memorial Museum, Washington

Plakat drużyny piłkarskiej Maccabi obozu dla osób przemieszczonych w miejscowości Föhrenwald, 1947 r.

W obozach dla osób przemieszczonych, czyli „displaced persons“, działało 80 żydowskich drużyn piłkarskich, które od 1947 roku grały w dwóch ligach. Drużyna Maccabi Föhrenbach należała do Ligi Południowej (w jidysz: Dorem-Lige) i w pierwszym sezonie zdobyła czwarte miejsce.

Źródło: United States Holocaust Memorial Museum, Washington

Obóz dla osób przemieszczonych zarządzany przez UNRRĘ, maj 1946 r.

Do połowy 1947 r. za zarządzanie obozami dla osób przemieszczonych odpowiadała UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration). Potem jej miejsce zajęła Międzynarodowa Organizacja Uchodźców, czyli International Refugee Organization (IRO), która próbowała pomóc w emigracji lub w integracji w Niemczech około pół milionowi osób żyjących nadal w obozach.

Źródło: Archiwum Międzynarodowego Biura Poszukiwań, International Tracing Service, Bad Arolsen

Pracownicy Międzynarodowego Biura Poszukiwań Czerwonego Krzyża przy „Kartotece Centralnej“, ok. 1960 r.

W 1948 roku Międzynarodowe Biuro Poszukiwań Czerwonego Krzyża zaczęło pomagać w poszukiwaniu zaginionych krewnych. Najważniejszym narzędziem takich poszukiwań była „Kartoteka Centralna” zawierająca wpisy dotyczące ok. 17,5 miliona osób, w tym kilku milionów byłych robotników przymusowych.

Źródło: Archiwum Międzynarodowego Biura Poszukiwań, International Tracing Service, Bad Arolsen

Displaced Persons

Byli robotnicy przymusowi przebywający jeszcze na terenie Niemiec, w tym liczni Żydzi, zostali umieszczeni przez Aliantów w obozach dla osób przemieszczonych, czyli tzw. „displaced persons”, gdzie czekali na emigrację. Jeden z najdłużej funkcjonujących obozów dla osób przemieszczonych znajdował się w miejscowości Föhrenwald koło Monachium. W latach 1946-1948 był największym obozem dla „DP” w Niemczech. Do 1957 roku przebywało w nim przeciętnie 6000 takich „przemieszczonych osób”, z których większość stanowili byli więźniowie obozów koncentracyjnych narodowości żydowskiej.

Po latach prześladowań mieszkańcy obozów usiłowali powrócić do „normalności”, przygotowując się jednocześnie do emigracji. Niektórzy mieli nadzieję na rozpoczęcie nowego życia w Niemczech. Miejscem, gdzie „osoby przemieszczone” czekały na pozwolenie na emigrację do USA, Kanady, Australii, Palestyny, względnie nowego państwa Izrael, często były dawne obozy koncentracyjne lub obozy dla robotników przymusowych. Ludzie, którzy chcieli zostać w Niemczech byli traktowani przez miejscowych bardzo nieufnie. Uchodzili za uciążliwych darmozjadów, stawiających nieuzasadnione żądania.